Technika haftu jest techniką trwałą, pozwalającą wykonać każdy wzór, na dowolnym podkładzie, od polarów, jedwabi, materiałów filcowych czy koronki i skóry naturalne.

Rozróżnia się dwie formy haftu:

• tradycyjny,
• komputerowy.

Haft tradycyjny jest metodą znaną już w V wieku p.n.e. Polega na wyszywaniu na materiale wzorów używając szydełka bądź igły oraz różnokolorowych nici. Taki haft wykonywany jest ręcznie lub maszynowo. Istnieją cztery rodzaje haftu:

• ażurowy,
• płaski (na tkaninie), dzielący się na 10 podgrup, jak koloński, rozłupany, sznureczkowy, przed igłą, za igłą czy sznureczkowy,
• wypukły (kładziony i burgundzki),
• nakładany (wszywanie lub naszywanie wzorów dekoracyjnych wyciętych z innych materiałów).

Haft komputerowy wykonywany jest za pomocą maszyn do haftowania, a sam wzór przygotowywany jest w specjalnym programie hafciarskim. Aby wykonać taki projekt potrzebny jest jedynie obraz (np. jpg czy bmp), z którego tworzony jest plik przeznaczony już do haftu. Kolory uzyskane w drodze haftu komputerowego są wyraziste, trwałe, a sam haft odporny na wysokie temperatury (do 95 stopni). Technika ta pozwala na wykonanie wzoru wykorzystując kilka kolorów naraz. Stąd też popularne wykorzystanie haftu przy produkcji naszywek na odzież, od emblematów szkolnych, po naszywki używane w służbach mundurowych czy harcerstwie, hafty na czapkach, odzieży, pościeli, ręcznikach, odzieży roboczej, sportowej. Wiele firm oferujących tego typu usługę wykonuje zlecenie już jednej sztuki np. naszywki, jednakże trzeba się liczyć z dodatkową ceną za przygotowanie programu hafciarskiego.

Haft komputerowy jest znacznie trwalszy od powszechnie używanego sitodruku.

Artykuł Haft pochodzi z serwisu Design Standard Katowice.

Matryca ta jest siatką sitodrukową posiadająca ramę, w której napięta jest siatka posiadająca odpowiednią gęstość oczek. Wzór nanoszony na siatkę powstaje poprzez zakrycie oczek, które nie będą drukować. Następnie na siatkę nakładana jest farba (ręcznie lub mechanicznie), która zostaje przeciśnięta przez oczka siatki. Do zroszenia siatki ze wzorem użyty jest odwarstwiacz, a sama siatka zostaje wyszorowana szorstką gąbką z opóźniaczem. Sito stawiane jest licem do siebie i wypłukać emulsję światłoczułą za pomocą wody.

Należy pamiętać, że każdy kolor stosowany w projekcie powinien zostać przygotowany jako oddzielna warstwa, gdyż każdy kolor drukowany jest przy wykorzystaniu oddzielnej matrycy.
Istnieje 7445 kolorów powstałych w wyniku wymieszania 22 kolorów bazowych opisanych w Pantone Matching System, czyli w Skali Pantone, opracowanej przez amerykańską firmę Pantone Inc. Wzornik ten posiada dodatkowe informacje odnośnie koloru, typu jego fluorescencyjność czy metaliczność i jest dużym ułatwieniem dla grafika zajmującego się projektowaniem wzorów przeniesionych sitodrukiem na odzież.

W technice sitodruku stosuje się również farby:
wodne, ich użycie wymaga jedynie odpowiednich kolorów (baza i pigmenty) i sita z raklem. Farby wodne bardzo szybko łączą się z odzieżą i nie potrzebują bardziej zaawansowanych form utrwalania, takich jak wysoka temperatura. Farby te, z uwagi na swoją transparentność, stosowane są częściej na odzieży jasnej. Minusem jest ich słaba trwałość, która maleje wraz z liczbą prań. Plusem jest ich miękkość w dotyku, gdyż doskonale wiążą się z włóknem materiału;
wywabowe, można je zastosować przy ciemnej odzieży. Usuwaną one barwnik tkaniny, a powstałe w ten sposób miejsca pozbawione koloru zastępują pigmentem. Do zastosowania takiej metody potrzebne jest już bardziej zaawansowany sprzęt, jak tunel sitodrukarski posiadający ceramiczne grzałki. Ich plusem jest zastosowanie żywych kolorów na np., czarnych koszulkach czy „oddychalność” nadruku, minusem – technikę tą można stosować jedynie na odzieży ze 100% bawełny;
plastizolowe, najbardziej trwałe, utrwalane dzięki utwardzeniu i wysuszeniu nadruku w piecu grzewczym. Największą trwałość uzyskuje się w drukarniach posiadających parki maszynowe. Nadruk wykonany farbami plastizolowymi gwarantuje jakość na lata, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego procesu wygrzewania.

Do technik sitodruku należy również sitodruk transferowy, który jest bardzo zbliżony do tradycyjnej metody sitodruku, jednak z tą różnicą, że możliwe jest zastosowanie przy nim zdobień. W tej technice wykorzystuje się wspomniane wyżej farby plastizolowe, nakładane na papier transferowy. Całość ogrzewa się do odpowiedniej temperatury, po czym nanosi się to na odzież. Technika ta oferuje dużo szczegółów we wzorze dzięki gęstszym oczkom siatki.

Artykuł Sitodruk pochodzi z serwisu Design Standard Katowice.

Do procesu potrzebny jest papier transferowy, na którym drukuje się wcześniej przygotowany wzór czy obrazek. Przygotowany tak papier ze wzorem przykłada się do materiału, który ten wzór ma posiadać, i następnie, za pomocą np. żelazka (czy innego urządzenia zdolnego wytworzyć temperaturę około 150 stopni Celsjusza) „wprasowuje” się go.

Profesjonalne drukarnię korzystają z szablonów wyciętych ploterem, pokrytych folią typu flock czy flex w różnych kolorach. Folie te nakładane są na tkaninę, a następnie, za pomocą profesjonalnej prasy termicznej, nadruk jest w nią wgrzewany. Dzięki wykorzystaniu szablonów wyciętych ploterem możliwe jest uzyskanie wielu drobnych szczegółów wzoru.

Termotransfer zwykle nie charakteryzuje się wysoką jakością, jest za to najpopularniejszą obecnie metodą nanoszenia druku na np. podkładki pod mysz, rozmaite tworzywa, puzzle czy w przemyśle reklamowym. Dużym minusem jest nietrwałość takiego druku, który z czasem, pod wpływem np. prania, zaczyna schodzić bądź niszczeje. Plusem jest mały koszt wydruku oraz możliwość wykonania produktu we własnym domu.

Przy termodruku wykorzystywana jest również technika sublimacji, która jak sama nazwa mówi, wykorzystuje proces sublimacji, czyli przejście ze stanu stałego w gazowy, bez przechodzenia w międzyczasie w stan ciekły. Wzór drukowany jest specjalistycznymi atramentami na papierze transferowym. Na powierzchni utrwalany jest wykorzystując wysokie ciśnienie i wysoką temperaturę. Druk sublimacyjny w większości używany jest przy nadrukach na przedmioty pokryte lakierem poliestrowym.

Artykuł Termotransfer pochodzi z serwisu Design Standard Katowice.

Folia flex charakteryzuje się tym, iż jest dwuwartstwowa, a sam nadruk jest matowy. Wykonana jest z PVC lub z poliuteranu, co czyni nadruk rozciągliwym i cieńkim (grubość folii od 50 do 170 mikronów).

Folia flex występuje w rozmaitych kolorach, od kolorów bazowych, po mieszanki. Zaletą jest również dostępność folii o różnych strukturach, jak np. carbon czy rodzai, jak folia brokatowa, nadająca efekt 3D czy perforowana. Spotyka się na rynku również folie fluorescencyjne, czy naśladujące maskowanie zwierząt.

Folie flex z reguły wykonane są z materiałów nieszkodliwych dla człowieka, jednak zupełną nieszkodliwość zapewnia certyfikat nadany przez Stowarzyszenie Oeko-Tex, czyli Oeko-Tex Standard 100, mówiący o dostępności produktu dla dzieci czy nie stosowaniu do produkcji metali szkodliwych jak nikiel czy ołów.

Nadruk folią flex spotkać można np. na odzieży roboczej, strojach sportowych, a sam nadruk stosowany jest zarówno na bawełnie, połączenie poliestru z akrylem czy bawełnę-poliester.

Artykuł Flex pochodzi z serwisu Design Standard Katowice.

Klejąca folia transportowa ułatwia umiejscowienie nadruku na materiale, a sam klej osiąga swoje właściwości klejące dopiero pod wpływem wysokiej temperatury.

Technika nadruku wygląda następująco: uprzednio przygotowany wzór wycinany jest ploterem na folii typu flock, która z kolei nakładana jest na dany materiał. Wykorzystując wysoką temperaturę obraz nanoszony jest na pożądany materiał, ustawiając uprzednio odpowiednie parametry temperatury i nacisku.

Folia flock składa się z celulozowych włókien, co sprawia, że całość jest mechata. Dzięki temu można osiągnąć bardzo dobrą głębię kolorów. W porównaniu z folią flex, folia flock jest grubsza, a jej grubość dochodzi do 420 mikronów. Sama też powierzchnia nadruku jest wypukła i wyczuwalna pod palcami. Podobnie jak flex, stosując folię flock mamy do dyspozycji wiele kolorów, od podstawowych, po ich mieszanki, jednakże warto zaznaczyć, że poszczególne kolory nie powinny na siebie nachodzić. Z uwagi na skład folii flock, przeznaczona ona jest głównie na materiały typu poliester, bawełna czy ich mieszanki, a także na materiały syntetyczne (z wyłączeniem nylonu i materiałów impregnowanych). Plusem jest trwałość, minusem możliwość mechacenia się meszku czy zabrudzenia, w przypadku nadruku na jasnej odzieży.

Nadruk flock znajdziemy na odzieży roboczej, sportowej czy na produktach z gałęzi przemysłu reklamowego.

Artykuł Flock pochodzi z serwisu Design Standard Katowice.

Nadruk cyfrowy wykonywany jest za pomocą specjalistycznej drukarki przeznaczonej do nadruku DTG, czyli Direct To Garment – druk bezpośredni na tkaninę. Taka drukarka posiada zwykle kilka głowic drukujących, które wykorzystując podciśnienie podają atrament przez mikroskopijne dysze oraz wykorzystuje farby wodne, przyjazne środowisku. Na początku, na materiale ciemnym, nakładana jest biała farba, później kolory CMYK. Cały atrament wnika we włókna materiału w taki sposób, że nie sposób jest go wyczuć pod palcami.

W tej metodzie nie jest potrzebna matryca, co już przyśpiesza cały proces związany z nadrukiem oraz ogranicza jego koszty. Za wydruk na tkaninę odpowiada ploter, a farba zostaje utwardzona w piecu, trwałością dorównując sitodrukowi. Nadruk nie spiera się, nie kruszy, jest odporny na prasowanie oraz na warunki atmosferyczne.

Nadruk taki posiada żywe i pełne kolory, a zaletą jest możliwość zastosowania przejść tonalnych. Cena związana z wykonaniem takiego nadruku jest stała i dużo niższa w porównaniu z sitodrukiem, którego cena maleje jedynie wraz ze wzrostem ilości zamówienia.

Artykuł Nadruk cyfrowy pochodzi z serwisu Design Standard Katowice.